ما دوتن خاموش

بار قهر کهنه ای بر دوش

بازهم از گوشه چشمان نمناکت

من درون خاطرات روشنت را خوب میبینم

باز هم ای خوب من ، یاد همان ایام زیبایی

آه میبینم تو هم ، افسوس آن لبخند شیرین را

به دل داری

خوب می دانم تو هم مانند من از قهر بیزای

باورش سخت است

بعد از آن همه احساس ناب وپاک

من با تو ، تو با من

لب فرو بسته ، به کنجی قهر

آه.........

بیش از این دل را توان بی تو بودن نیست

راست می گویم

مرا با قهر کاری نیست

اما

این شروع ازکه؟

کلام مهربانی را که آغاز د؟

من یا تو؟

سلام آشتی با کیست؟

وگام اولین را سوی پیوند دوباره

ولبخند محبت یا نگاه گرم

اول از تو باید یا که من؟

پس بیا با هم برای آشتی

یک، دو، سه بشماریم

خوب شروع : یک ، دو

وای صد افسوس

این سه بر زبان ما نمی آید

ما دوتن خاموش ، بار قهر کهنه ای بر دوش

هردومان مغـــــــــرور.........